Nieśmiertelniki

Polskie nieśmiertelniki

Nieśmiertelniki do użytku jako pierwsza wprowadziła armia Stanów Zjednoczonych. Jednak już w niedługim czasie, nieśmiertelniki zwane także znakami tożsamości zawitały także w polskiej armii. Był to początek drugiego dziesięciolecia w dwudziestym wieku. Pierwsze polskie nieśmiertelniki nie przypominały tych, które znamy obecnie. Składał się on z dwóch blaszek, wykonanych z cyny. Jedną wsuwało się w drugą, a pomiędzy nie wsuwano tak zwaną kartę tożsamości. W przypadku znalezienia zwłok żołnierza, który poległ podczas bitwy, wyjmowana kartę tożsamości, identyfikowano ciało, i kartę odsyłano do pułku, w którym służył żołnierz. Po drugiej wojnie światowej nieśmiertelniki zaczęły przypominać, te które znamy obecnie. Są to okrągłe blaszki, z nacięciem, które ma ułatwiać przełamanie nieśmiertelnika. Jedna część trafia do dywizjonu, a druga do rodziny zmarłego żołnierza. Na polskich nieśmiertelnikach, oprócz danych osobowych, wojaka, widnieje także skrót nazwy wyznania, jakie praktykuje żołnierz.